و نوكهاى آن رو به پائين است ، « عرجون قديم » نيز همين گونه است . در حقيقت اين شباهت در جهان مختلف ظاهر مىشود : از نظر هلالى بودن چوب خوشه خرما ، از نظر زرد رنگ بودن ، از نظر پژمردگى ، از نظر تمايل نوك قوس آن به طرف پائين ، و از نظر قرار گرفتن در ميان توده سبز رنگ شاخه‌هاى درخت نخل كه بىشباهت به قرار گرفتن هلال آخرين شب در ميان آسمان تيره رنگ نيست . و توصيف آن به « قديم » اشاره به كهنگى آن است زيرا هر قدر اين شاخه‌ها كهنه تر مىشود باريكتر و پژمرده تر و زرد رنگتر مىشود و شباهت بيشترى به هلال آخر ماه پيدا مىكند ، سبحان اللَّه كه در يك تعبير كوتاه چه ظرافتها و چه زيبائيها نهفته شده است ؟ ! آخرين آيه مورد بحث سخن از ثبات و دوام اين نظم سال و ماه ، و شب و روز ، است ، پروردگار آن چنان برنامه اى براى آنها تنظيم كرده كه كمترين دگرگونى در وضع آنها پيدا نمىشود و تاريخ بشر به خاطر همين ثبات كاملا تنظيم مىگردد . مىفرمايد : « نه براى خورشيد سزاوار است كه به ماه رسد ، و نه شب بر روز پيشى مىگيرد ، و هر كدام از آنها در مسير خود شناورند » ! ( * ( لَا الشَّمْسُ يَنْبَغِي لَها أَنْ تُدْرِكَ الْقَمَرَ وَلَا اللَّيْلُ سابِقُ النَّهارِ وَكُلٌّ فِي فَلَكٍ يَسْبَحُونَ ) * ) . مىدانيم خورشيد دوران خود را در برجهاى دوازدهگانه در يك سال طى مىكند ، در حالى كه كره ماه منزلگاههاى خويش را در يك ماه طى مىكند . بنا بر اين حركت دورانى ماه در مسيرش دوازده بار از حركت خورشيد در مدارش سريعتر است ، لذا مىفرمايد خورشيد هرگز در حركت خود به پاى ماه نمىرسد تا حركت يك ساله خود را در يك ماه انجام دهد و نظام ساليانه بر هم خورد .